خیابان سنگر ماست

در طول تاریخ در سرتاسر جهان قدرت های حاکمه از تجمعات خیابانی همواره وحشت داشته و از ابزارهای خشونت، ازسلاح گرم و سرد گرفته تا باتوم، گاز اشک اور، به منظور سرکوب مردم استفاده کرده اند.

این خیابان است که صدای اعتراض و فریاد را انعکاس می دهد، آن هنگام که حافظان قدرت و سرمایه در مقابلت می ایستند و اسلحه های خود را در مقابلت می گیرند انجاست که «تو »و «من » هم‌صدایان خود را در خیابان ها پیدا کرده و «ما » خواهیم شد.
آری
خیابان صحنه رویارویی و نبرد مردم با حامیان سرمایه و قدرت است.

حتی اکسیون ها و اعتراضات مدنی، صنفی، اجتماعی و سیاسی در خیابان هاست که به جنبش ها و شورشهای سیاسی تبدیل خواهند شد.
و از سویی وقتی اعتراضات مردمی به عرصه خیابان کشیده می شود، این نهایت نارضایتی و همچنین قطع امید به حاکمیت موجود را نشان مید‌هد. مردم با حضور خود در خیابان ها خواهان تغییر و یا انقلاب می باشند.
در خیابان سرنوشت دولتها بدست مردم روشن خواهد شد. آری خیابان بستر انقلاب است.

این شعر مایکوفسکی را به آنانی که در خیابان ها حضور داشته و خیابان های جهان و هم اکنون در ایران با حضور و اعتراض خود به لرزه در می آورند تقدیم میکنم:

مارش شورش در خیابان ها پای میکوبد،
و کله های پرنخوت را می روبد.
ما، وزش طوفانیم؛
که جهان را همچون ابری غران شستشو خواهیم داد
سرعت را ستایش گریم
و «قلب مان» طبلی پر هیاهوست
ما در برابر تفنگ ها و سر نیزه ها حماسه می افرینیم
اری
طنین “صدایمان ” پر ارزش ترین است