دست آوردهای مثبت اعتصاب غذای زندانیان سیاسی

هر مقاومت و اعتراضی که در مقابل دولت و قدرتمندان صورت مَی گیرد بی تردید تاثیرات مثبت و سازنده خود را در میان جنبش عدالت خواه و برابری طلب و ازادیخواه جامعه هم به ارمغان مَی اورد .

در سلسله اعتصاب غذاهایی که در این دوران از سوی زندانیان سیاسی صورت گرفته است و اکثرا مرز هفتاد روز را از سر گذرانده اند تفاوت نظرهایی از سوی جامعه و احزاب و فعالین سیاسی مطرح شده است که بدون هیچ ارزش گزاری در این مطلب اورده مَی شود :
–
برخی اعتصاب غذا را در أساس بی فایده مَی دانند و زندانیان سیاسی را بر حذر مَی دارند که اعتصاب غذا را برای راه حل مبارزاتی انتخاب نکنند.
– برخی دیگر با انکه اززندانیان سیاسی همواره حمایت مَی کنند ولی پس از مدتی بخاطر نگرانی از برای جان زندانی ، ادامه دادن اعتصاب غذا را از انجاییکه اسیب و صدمات جسمی و روحی مَی افریند با جمع اوری امضا در میان فعالین سیاسی از زندانیان می خواهند که اعتصاب را پایان دهند .
-برخی دیگر نیز همواره از اعتصاب غذای زندانیان سیاسی حمایت کرده و با وجود نگرانی جان زندانی اما تشخیص ادامه و یا پایان ان را به عهده زندانیان سیاسی مَی گذارند و از هر دو انتخابی که زندانی سیاسی می کند حمایت مَی کنند .
جدا از انکه در مورد اعتصاب غذا چگونه می اندیشیم ، از یاد نبریم که اعتصاب غذایی که در این دوره زندانیان عزیز سیاسی انجام داده اند نکات بسیار مثبتی را هم با خود بهمراه داشته است.
و صرفا یاداوری از این نکات مثبت به منظور سپاس و قدردانی نوشته مَی شود .:

-اعتصاب غذای زندانیان سیاسی با تمام سختی و رنجی که متحمل مَی شوند ، حاصل ان ، مقاومت ،اعتراض و مبارزه را در میان جنبش های سیاسی و اجتمایی جامعه بالا برده است . –

اعتصاب غذای زندانیان سیاسی با تمام صدماتی که أنرا به جان خریده اند ، روحیه همبستگی و نزدیکی بیشتر را درمیان خود زندانیان سیاسی تقویت کرده است.
و این همبستگی زنجیره ای را مَی توان از اعتصاب غذای سهیل عربی که در حمایت از اعتصاب غذای رضا شهابی شروع مَی کند بطور نمونه مثال زد و سهیل در نامه ای علنی مَی نویسد : اعتصاب غذا چنان قدرتی به من داده است که دیگر از هیچ چیز نمَی هراسم .

اری اعتصاب غذای زندانیان سیاسی نام و عقیده و أرمان و خواسته های بر حق زندانیان را تا درون بطن جامعه هم برده است .

اعتصاب غذای زندانیان سیاسی در سرتاسر جهان موجب تحرک بیشتر جامعه سیاسی شده است و صدها اکسیون اعتراضی و حمایتی برای اعتصاب غذا کنندگان در خارج کشور در مقابل سفارت ها ی جمهوری اسلامی و مَیادین کشورها و در داخل کشور از سوی ازادیخواهان و فعالین سیاسی و مدنی در مقابل مجلس و میادین برگزار شده و صدای اعتراض انها را پژواک داده است .

اعتصاب غذای زندانیان سیاسی اگر برای زندانبان و دولت بی تاثیر بوده باشد اما برای جنبش و جامعه با خود دست اوردهای عظیمی به همراه داشته است .

بطور مثال اعتصاب غذای محمد نظری یک زندانی گمنام سالهای سال فراموش شده در کنج زندان دولت اسلامی ایران ، به جامعه سیاسی یاداوری کرده است که او را ببینند ، بشناسند و از حق او دفاع کنند .
برای محمد نظری کمیته های همبستگی تشکیل شده است .
برای محمد نظری کمپین های پشتیبانی بوجود امده است .
برای محمد نظری پتیشین و امضا جمع اوری شده است .
برای محمد نظری با نهاد های حقوق بشری تماس گرفته شده است .
برای محمد نظری ، شاعر و فعال سیاسی عباس سماکار زندانی سیاسی سابق در هر دو رژیم که خود در گذشته بیش از هشتاد و شش روز در اعتصاب غذا بسر برده است شعری بس زیبا نوشته است :
بی کسان تاریخ نیستیم عزیزم
خم نشو !
من عمر خود را در فراق سرکرده ام دیری ست
همچنان تمام قامت ایستاده باقی بمان
ما بی کسان تاریخ نیستیم
………..

برای محمد نظری هنرمند معترض کاریکاتوریست مانی نیستانی طرح اعتراضی کشیده است که ملیون ها بیننده دارد و در کنار طرح مَی نویسد :برای بی کس ترین زندانی محمد نظری .

این مرحله جدیدی از دادخواهی زندانیان سیاسی مَی باشد که با اعتصاب غذا خود را معرفی جامعه مَی کنند و چهره شان را به ما نشان مَی دهند همان هایی که نتوانسته اند وثیقه بکذارند و یا به علت کشتار هایی که جمهوری اسلامی سیستماتیک این سالها داشته است از انها غافل مانده ایم حتی اگر روزی هم باور و همراه انها بوده ایم .
همان هایی را که ما مردم نامشان را هرگز نشنیده ایم .
بی تردید بزودی زندانیان سیاسی بی نام و نشان دیگری از زندان های دولت اسلامی ایران با اعتصاب غذا خود را به ما مَی شناسانند که هرگز نامشان را نشنیده ایم و هیچ وکیلی نداشته اند .
زندان های ایران پر است از زندانیان سیاسی که ناشناس هستند .

اری با همین اعتصاب غذا است که نام محمد نظری همان زندانی فراموش شده “بیکس ” در هزاران رسانه ها ، رادیو و تلویزیون و سایت ها ی چپ و لیبرال و راست برده و نوشته مَی شود و بی شماران انسان ًرفیق و یارش مَی شوند
و همچنین نام دو زندانی دیگر که در سلول زندان مرده اند و کسی حتی نامشان را نشنیده است در جامعه مطرح مَی شود بنام های – ظاهر مصطفوی و دیگری محمد‌مهدی زالیه. که هر دو حبس ابدی بودند و نزدیک به ۲۰ سال حبس کشیدند
.
هم بندیان
محمدنظری رضا شهابی فعال کارگری و زندانی سیاسی که خود بارها دست به اعتصاب غذا زده‌است به همراه سعید شیرزاد عضو جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان و فعال سیاسی که او هم اعتصاب غذای طولانی داشته است دادخواه محمد نظری شده اند و برای او به مقامات نامه نوشته اند ..

اری اعتصاب غذا با تمام اسیب ها و صدماتی که سلامتی و جان عزیزان زندانی را به مخاطره انداخته است دست اوردهای عظیم و شگرفی هم بهمراه داشته است همبستگی بوجود اورده و اذهان عمومی را متوجه خود کرده است .

با ارزوی برقراری یک جامعه انسانی برابر که هیچ انسانی در زندان نباشد که از روی ناچاری سلامتی و جانش را از برای دادخواهی به گرو بگزارد که تا بخواهد صدای اعتراض ش را بخاطر وضعیت بدی که در زندان دارد به گوش جامعه و یا مقامات دولتی برساند و دست به اعتصاب غذا بزند.

و به امید ان زنده ایم که در اینده نه چندان دور نام زندان و زندانی را تنها در کتاب لغت به دنبالش بگردیم و ازادی خورشید تابانش را بر جامعه بیفکند .
و بقول شاملو قفل افسانه ای باشد و
و من آنروز را انتظار می کشم
حتی روزی
که دیگر
نباشم
احمد شاملو