می‌خواهم این‌بار فقط نام ببرم

توضیح ساده‌ایست؟ اشکالی ندارد. پیش‌پا افتاده‌است؟ حوصله‌تان را سر می‌برد؟ باز هم اشکالی ندارد. گفتم که، می‌خواهم همین چیزهای حوصله‌سربر را نام ببرم. علتش را بعد خواهم گفت.
می‌دانید موکت‌هایمان چقدر کثیف است؟ (تمام ساکنین خوابگا‌همان را گواه حرفم می‌گیرم.)
فضای حیاطی زمان بحران بیش از سه متر تعیین شده‌است، بعضاً خوابگاه‌ها کم‌تر از سه متر فضای سرانه دارند. یعنی حتی جای نشستن یک نفر روی زمین وجود ندارد!

بگذریم از وضعیت نامناسب بهداشتی فاضلاب‌ها و حمام‌ها و آشپزخانه‌ها، بگذریم که چگونه از بندهای دستورالعمل بهداشتی چشم‌پوشی می‌شود، بگذریم که هر از چندی، گوشه‌ای از سقف خوابگاهی فرو می‌ریزد، بگذریم از همه‌ی طعم‌ها و بوهای عجیب غذای دانشجویی، بگذریم از سیستم‌های نامناسب سرمایشی و گرمایشی، بگذریم از فضاهای خوابگاه و دانشگاه که یک طرف کلاس‌های ورزشی با اساتید مجرب برگزار می‌شود و خودمان امکانات حداقلی ورزشی نداریم و یک طرف در اجاره‌ی فلان پیمانکار است؛ بگذریم و فقط نام ببریم، چرا که بابت پیگیری بیشتر، زندانمان می‌کنند!

مهم نیست کدام خوابگاه را می‌گویم. آن‌چه نوشتم دقیقاً مسائلی است که در مجموعه‌ی آموزشی ما وجود دارد، ولی تردیدی نیست که کم یا زیاد، در دانشگاه‌ها و خوابگاه‌های شهرهای مختلف دانشجویان را درگیر می‌کند. پیگیری این مسائل اساسی چیزی است که فعالین و شوراهای صنفی برای رفع و فتق آن‌ها، با همه‌ی قوا، کوشیده‌اند.

قصور ما این بود که نمی‌دانستیم با چنین پیگیری‌هایی مجرم شناخته خواهیم شد. قصور دوستانمان نیز همین بود، دانشجویانی را می‌گویم که بازداشت شدند و اتهامات سنگینی را در پرونده‌ی خود دارند و یا هم‌چنان در بازداشت هستند.

علت قضیه این است که پیگیری چنین مطالبه‌هایی لاجرم دوسویه است؛ یعنی برای جبران این کاستی‌ها باید زیاده‌روی‌های سیستم دانشگاهی را بازگوییم، طرح توسعه‌ی دانشگاه را مورد نقد قرار دهیم، آموزش رایگان را فریاد کنیم، نابرابری‌هایی که در نقاط مختلف کشور منجر به نابرابری رفاهی-آموزشی هم می‌شود را نشان دهیم، ستم جنسیتی، قومی و مذهبی را ببینیم، باید نشان دهیم که چگونه سیاست‌های آموزشی از دوره‌ی مدرسه منجر به حذف فرودستان از چرخه‌ی آموزش می‌شود، لازم است شرح دهیم چطور افزایش هزینه‌های زندگی دانشجویی (مانند غذا، خوابگاه، سنوات و…) موجب می‌شود دانشجویان به سختی کار کنند و چگونه در مواجهه با مسائل این‌چنینی امکان فعالیت علمی و آموزشی برایشان سد می‌شود تا با نگاه به همه‌ی این امور بتوانیم مطالبه کنیم. چرا که مطالبه‌گری صرف بدون فهم و تحلیل از بستر کلی‌تر سیاست‌ها و رخدادها چندان موثر نخواهد بود.

نابرابری در دانشگاه بیداد می‌کند و همین ما را ملزم کرده‌است نتوانیم به نام بردن از مشکلات بسنده کنیم. ما از نابرابری‌ها و زیاده‌روی‌ها نیز نام می‌بریم تا بتوانیم کاستی‌ها را نشان دهیم و این همان چیزی است که به مذاق سردمداران دانشگاه خوش نمی‌آید. با این‌حال در بسیاری از موارد رؤسای دانشگاه و حراست مدعی‌اند برخورد و پرونده‌سازی‌های انضباطی به حداقل رسیده‌اند یا اصلاً وجود ندارند. پس چگونه ناخرسندی خود از پیگیری‌های دانشجویان را بروز می‌دهند؟ بر اساس آن‌چه این مدت دیدیم، با ارجاع پرونده‌ها و گزارش‌های دانشجویان به نهاد‌های امنیتی خارج از دانشگاه سعی در خاموش کردن صدای فعالیت صنفی داشتند.

در پایان باید گفت: با وجود تمام سرکوب‌ها از پیگیری مسائل صنفی که معیشت نحیف ما را نشانه رفته‌است و از نقد وضعیت و سیاست‌گذاری‌هایی که چنین دشواری‌هایی را برایمان رقم می‌زنند، دست نخواهیم کشید و نشان خواهیم داد پیگیری مطالبات دانشجویی جرم نیست؛ بلکه حق خواهی است و برخورد خصمانه با دانشجویان آن‌ها را در این مسیر ثابت‌قدم‌تر از پیش خواهد کرد.
بعلاوه در چنین شرایطی، وقتی شاهد ادامه‌ یافتن روند بازداشت‌ها، اتهامات سنگین دانشجویان و برگزاری دادگاه‌ها هستیم، وزارت علوم و دانشگاه‌ها مبنی بر وعده‌هایی که در جهت پیگیری وضعیت دانشجویان داده‌اند، می‌بایست جهت توقف روند قضایی پرونده‌ی دانشجویان، آزادی تمام دانشجویان زندانی و نیز توقف دستگیری دانشجویان مداخله کنند.

منبع کانال تلگرام :  @senfi_uni_iran