کام‌یابی از خویش به محضی که در گونه‌یی برجِ عاج پس بنشیند پژمرده و نفی می‌گردد. زنده‎گی با باروی حفاظت و سنگربندی میانه‌یی ندارد. نه بالا می‌برد و نه خوار می‌کند. نه شرم و حُجب می‌شناسد نه خود را به رخ می‌کشد. نیروی زنده‎گی همان‌سان با خودنمایی سستی می‌گیرد که با درخودخزیدن. نه زیر نورافکنِ دنیا، که زنده‎گی را می‌کُشد، خود را در معرض تماشا می‌گذارد، و نه در اعماقِ منِ خویش، مغاکی که منتظرِ بلعیدنِ اوست، پناه می‌گیرد.