خندیدن و گریستن را می‌توان همچون دو کنش اصلی عاطفی و فیزیولوژیک انسان تعریف کرد. حتا از نظر بسیاری از اندیشمندان، خندیدن و گریستن دو عمل مختص به انسان است. ریشه‌های روانی و نمودهای جسمانی این دو فعالیت چنان در انسان درهم‌تنیده است که، هم از خندیدن و هم از گریستن، اشک بر چشمان‌اش می‌نشیند و حتا دو کلمه‌ی قهقهه و هق‌هق حروف و هجاهای یکسانی دارند. پذیرش این امر که خنده و گریه دو بعد بنیادین واقعیت و هستی آدمی است خود را به صورتِ نمادین در دو چهره یا «پرسونا»ی تئاتر باستان و آمیزه‌ی کمدی ـ درام نیز نشان داده است.