جنبش های آنارشیستی قدمتی به اندازه سوسیالیسم زئال دارند و ریشه هایشان به انقلاب فرانسه بر می گردد.سزاوار است که این جنبش ها پس از فروپاشی سوسیالیسم رئال و به عبارت صحیح تر یکپارچه شدگی اش با نظام , مجددا مورد ارزیابی قرار گیرند.امروزه بهتر قابل درک است که نمایندگان نام آشنای آن یعنی پرودون , باکونین و کروپاتکین در زمینه انتقادات خویش ( در رابطه با سوسیالیسم رئال و نظام) به تمامی ناحق نبوده اند.به مثابه ی جنبشی که کاپیتالیسم را نه تنها به عنوان انحصار خصوصی و دولتی بلکه به عنوان مدرنیته نیز مورد انتقاد قرار می دهند به واسطه ی قرار گیری در مخالف ترین جبهه ی رویاروی نظام جلب توجه می نمایند . انتقاداتی که هم از جنبه اخلاق گرایانه و هم از لحاظ پولیتیک متوجه قدرت نموده اند در حد و اندازه ی گسترده ای واقعیت دارند.