آنچه در یادداشت پیش رو مد نظر است صرفا تحلیل مشی آنارشیست‌هایی موسوم به بلوک سیاه نیست بلکه بررسی و تحلیل امکان تحقق جنبش‌های آنارشیستی در دل وضعیت‌هایی است که با نفی جایگاه خود، ساختار انتزاعی- انضمامی امر کلی را فرو می‌ریزند و فرم کلی ساختار برساخته نظام سرمایه‌داری را بر هم می‌زنند. شاید مجالی برای تحقق عرصه‌ای رخدادپذیر. حرکت و جنبش گروه‌های آنارشیستی با گرایش‌های ایدئولوژیکی فرمال، همواره در پس گزاره پرکاربرد «خودسازماندهی» تئوریزه شده و عرضه می‌شود.